Al een paar maanden moet ik om fietsen naar school. Ik haat omfietsen, maar het moet. Jij denkt vast, waarom? De hele weg van mijn oude route ligt eruit. En de laatste keer dat ik daarover fietste naar of van school kwam er een meneer in een oranje hesje mij achterna om mij persoonlijk te vertellen dat ik daar niet welkom was. Moet ik dan de volgende keer een kopje koffie aanbieden? Ik ben mobiel, maar een snackmobiel? Dan moet u maar wachten op de Appie Happie bezorgdienst.
Tegenwoordig moet ik altijd langs een rotonde. Die vroeger op die plek niet eens bestond. Nooit geweten dat zulke dingen zelfs mensen kunnen pesten. Dacht ik vanmorgen dat ik weer heerlijk langs de rotonde te kunnen fietsen, was hij afgesloten.
Mijn hoofd sloeg als volgt op hol:
8.18: Ik zie de rotonde in de verte. Niks aan de hand.
8.20: Aangefietst bij de rotonde. WAT? EEN BORD? OP DE WEG?
8.20: Juist, een bord. Ik mag er niet langs.
8.21: WAT? HET FIETSPAD LIGT ERUIT?
8.22: Hoe ga ik eigenlijk fietsen?
8.23: De kust lijkt veilig, ik ga toch over de rotonde fietsen.
8.24: Ik fiets op de weg! Wel tegen het verkeer in, het kan niet anders.
8.25: KUT! EEN AUTO. Straks word ik aangereden?
8.26: Bestuurder gaf me een boze blik. Maar ik kon op tijd het fietspad bereiken.
8.31: Op school. Tweede bel is allang gegaan. Te laat. Kut.
Morgen weer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten